Share and Help us Spread the Message:
Highest Spiritual Luminary - Baba Harnam Singh Ji Maharaj (Bhuchon Kalan)

Baba Harnam Singh Ji was the highest spiritual Luminary, God has ever gifted to mankind.

O
nce Baba Harnam Singh Ji Maharaj, who always used to sit in a dark room, asked a Sewak whether it was day or night? The sewak out of curiosity asked Him the reasons for this query. Baba ji replied, “Just as in the sun there is no darkness, for those established in the luminous paramjot, brilliance of thousands of such moons and suns fades away into insignificance. This brilliance and light of the physical sun is only a borrowed fraction of the eternal source of light. In this Luminousity Eternal the sages always remain established. Thousands of such luminous suns and moons can not dispel the darkness of ignorance, and the delusion of  ‘maya’, which a mere glance of a perfect saint could do and achieve”. Baba Harnam Singh Ji was the highest spiritual Luminary, God has ever gifted to mankind.

ਮਹਾਨ ਅਧਿਆਤਮਕ ਜੋਤ

ਇਕ ਵਾਰ ਹਜ਼ੂਰ ਬਾਬਾ ਹਰਨਾਮ ਸਿੰਘ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਊਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ | ਬੇਦੀ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਸੇਵਕ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲਗਾ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰੋਂ ਬਾਹਰ ਇਕ ਸੰਤ ਆਏ ਬੈਠੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਿਹਰਾ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਚਾਦਰ ਓੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ | ਬੇਦੀ ਸਾਹਿਬ ਇਸ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਸਮਝਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਪਦਾਰਥ ਲੈ ਕੇ ਗਏ ਤੇ ਇਕ ਕੁਟੀਆ ਬਣਾ ਕੇ ਦੇਣ ਅਤੇ ਕੁਝ ਚੇਲੇ ਵੀ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ | ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਬੜੇ ਨਿਮਰ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ | ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਲਈ ਵਸੋਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਿਸੇ ਇਕਾਂਤ ਅਸਥਾਨ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛ ਪੜਤਾਲ ਕੀਤੀ | ਬੇਦੀ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਇੱਥੋਂ ਕਾਫੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਹੈ | ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਸਾਰਾ ਰਸਤਾ ਵੀ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ | ਬਾਬਾ ਜੀ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਸਫਰ ਕਰਨ ਬਾਅਦ ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਗਏ | ਇਸ ਅਸਥਾਨ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਪਹਾੜੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਇਕ ਨਦੀ ਵਗਦੀ ਸੀ | ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਇਸ ਨਦੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਸੰਘਣੀ ਛਾਂ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਿਛ ਹੇਠ ਆਸਣ ਲਾ ਲਿਆ |

ਇੱਥੇ ਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਸਾਲ ਭਰ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ ਸਨ | ਇਕ ਵਾਰ ਸਮਾਧੀ ਤੋਂ ਉੱਠੇ ਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਦੋ ਸਾਲ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ | ਹਜ਼ੂਰ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਮੁਬਾਰਕ ਸਮਾਧੀ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਦੋ ਸਾਲ ਸਮਾਧੀ ਇਸਥਿਤ ਰਹੇ | ਬਾਬਾ ਨੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਾਬਾ ਹਰਨਾਮ ਸਿੰਘ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਇਸ ਅਸਥਾਨ ਦੀ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਪੰਜ ਸਾਲ ਨਿਰਵਿਘਨ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਬਾਅਦ ਇਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚਾਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਸਨ |

ਬਾਬਾ ਹਰਨਾਮ ਸਿੰਘ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ “ਤਪ” ਦੀ ਮੂਰਤ ਸਨ | ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਝਲਕਦੇ ਤਪ ਅਤੇ ਨੂਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤਾਪ ਝੱਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਸੀ| ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਸਾਧੂ ਫ਼ਕੀਰ ਵੀ ਇਸ ਤਪ-ਤੇਜ਼ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ|

ਬਾਬਾ ਹਰਨਾਮ ਸਿੰਘ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਜਮਾਂਦਰੂ ਅਧਿਆਤਮਕ ਸਮਰਾਟ ਸਨ | ਆਪ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ | ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੂਹਾਨੀ ਆਨੰਦ ਦੀ ਇਸ ਨਿਰੰਤਰ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਘਨ ਨਹੀਂ ਪਿਆ ਸੀ| ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ-ਸਰਦੀ, ਭੋਜਨ, ਸੁੱਖ-ਆਰਾਮ ਅਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ| ਉਹ ਪਦਾਰਥਕ ਜਗਤ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਓ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਸਨ | ਕਾਮ, ਕ੍ਰੋਧ, ਲੋਭ, ਮੋਹ, ਹੰਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ ਸਨ |

महान् आध्यात्मिक ज्योति
बाबा हरनाम सिंह जी महाराज सदा ही अँधेरे कमरे में रहते थे। एक बार आप ने अपने एक सेवक से पूछा- फ्इस समय दिन है या रात?य् सेवक बाबा जी के इस प्रश्न से आश्चर्य चकित रह गया व उसने इस प्रकार पूछे जाने के कारण को समझना चाहा। बाबा जी ने अपने मुबारक मुख से कहा, फ्जिस प्रकार सूर्य के सामने अँधेरा नहीं होता, उसी प्रकार प्रकाशमान् परमज्योति में लीन प्रभु-रूप ज्योति के सामने सहड्डों सूर्य-चन्द्रमा का प्रकाश भी तुच्छ रह जाता है। सूर्य का यह प्रकाश अपना नहीं है। यह दैवी प्रकाश की एक किरण है। सत्पुरुष इस दैवी प्रकाश के साथ सदा जुड़े रहते हैं। चमकते हुए सांसारिक चन्द्रमा और सूर्य अज्ञानता के अंधकार व माया की परछाई को मिटा नहीं सकते, परन्तु पूर्ण पुरुषों के एक दृष्टिपात से ही इसका लोप हो जाता है।य् बाबा हरनाम सिंह जी महाराज इसी प्रकार की सर्वोच्च आत्मा थे जिन को प्रभु ने मनुष्यता के हित के लिए इस पृथ्वी पर भेजा था।